Mensen vinden mij vaak zelfverzekerd of in ieder geval zelfverzekerd overkomen. Ik voel me vaak goed in mijn vel en sta in mijn kracht en soms raak ik even uit balans en wanneer ik mij daarvan bewust word keer ik terug naar mijn innerlijke kracht.

Vroeger was ik erg verlegen en dat heb ik soms nog wel een beetje. Wanneer ik dit vertel aan mensen kijken ze me erg verbaasd aan. ‘Jij verlegen?’ Ik kan me voorstellen dat mensen dachten dat ik bad ass was. Ik heb om mijzelf staande te houden in deze wereld veel maskers gecreëerd om het voor mezelf veilig te maken. Ik voelde mij vaak niet veilig en hier was ik mij niet van bewust. Ik wist immers niet beter. Ik geloofde mijn eigen maskers, maar het was gebaseerd op schijnveiligheid. 
Ik voelde me vaak niet op mijn gemak bij andere mensen. Ergens als eerste naar binnen lopen vond ik doodeng. Zelfs weggaan, terwijl er nog veel mensen waren op een feestje waren vond ik moeilijk, omdat ik dan gezien zou worden. Doordat ik een aantal jaren geen vaste relatie heb gehad kon het niet anders dan ergens alleen naar toe gaan. Vaak was ik er als eerste of ging ik als laatste. Ik sprak met andere mensen en ik amuseerde mij ook, maar wat er binnen in afspeelde… als ik er aan terug denk is dat heel vermoeiend kan ik je vertellen.

Ik heb dit heel lang niet beseft. Vaak doen we dingen zonder dat we weten waarom we ze doen. Het word een gewoonte. Doordat ik veel bewuster werd van mijn gedragingen en mijn ware gevoelens ontdekte ik heel veel dingen over mezelf. Ik ontdekte dat ik een leven leidde wat ver van mijn ware ik verwijderd was. Hoe meer ik dat ging beseffen des te sneller viel mij mijn eigen gedrag in situaties op. De terugkerende patronen. Ik schrok soms van mijn ware gevoel en het masker dat gelijk werd opgezet. En soms nog hoor….. voel ik het in mij gebeuren en plop daar is het masker. Door het bewust te ervaren zie ik wat mij getriggerd heeft of wat mijn egosyteem mij probeert wijs te maken en kan ik dit vervolgens omzetten en het masker gaat af. Dan voel ik mij vrij!🧜‍♀️🧜‍♀️

Onvoorstelbaar hoe vaak ik mij ongemakkelijk voelde🤭🤭. Me onzichtbaar wilde maken👻👻. Bij mensen die ik vertrouwde, goede vrienden verdween mijn angst. Ik kwam niet altijd over als dat verlegen meisje, maar ik kon vaak van binnen door de grond zakken. Mijn maskers zorgde dat ik een andere rol ging aannemen en mijn ding kon doen. Het was niet IK wat ik liet zien, maar IK die een rol aan nam om bijv. aardig gevonden te worden of afstand te creëren, maar zeker ook een rol om mijzelf te beschermen (dacht ik). Ik zat steeds te survivallen. Niet mijn ware ik laten zien, want dan zou een afwijzing te pijnlijk zijn geweest. Ik was al te vaak afgewezen, met name door mensen die heel kort bij me stonden. Te vaak mocht mijn ware gevoel er niet zijn van mezelf niet, maar ook van mijn opvoeders. Er werd mij verteld wat ik voelde of hoe ik mij moest voelen en ik ging dat geloven. Ik stopte mijn ware gevoel weg. Werd ik in mijn rol afgewezen deed het pijn, maar dan stapte ik over het gevoel heen en ging weer verder.

Hoe meer ik ging inzien hoe mijn coping mechanisme werkte en met name waarom ik dat deed heb ik besloten dat ik dit niet meer wil. Ik wilde mij weer herinneren wie ik daadwerkelijk ben en mijn innerlijke kracht niet meer verliezen. Ik wilde mezelf zijn en niet de creatie die gebaseerd is op angst, (familie) patronen, beperkende geloofsovertuigingen, trauma’s, programmeringen en gewoonten.

Vluchten of vechten zijn reacties op angst en ik zat vaker in de vechters kant. Vooral vechten tegen mezelf, om vooral mezelf niet te durven zijn. Mensen die mij niet kende konden mij dan nog wel eens arrogant vinden, omdat in mij een innerlijk conflict plaats vond en dat liet ik niet aan de buitenwereld zien. Dat wat men zag was de rol van zelfverzekerd zijn. Ik was vaak wantrouwend en had de overtuiging overgenomen dat als je kwetsbaarheid laat zien ben je zwak. Dit waren allemaal conflicten in mij die niet strookte met mijn kern. Ik wilde me vrij voelen en dat werd mijn missie. VRIJHEID! 🧚‍♀️🧚‍♀️

We komen hier op aarde met het doel om te herinneren wie we daadwerkelijk zijn. En soms zijn daar meerdere (vele) levens voor nodig🤪. Het leven is een heerlijk avontuur en daagt mij uit om in mijn grootsheid te stappen. Ook al ben ik het soms weer even vergeten en ook al weet ik soms niet HOE, wat ik wel weet is dat ik altijd kan terug keren naar mijn innerlijke kracht. Ik mij kan verbinden met mijn beste toekomstige versie van mezelf die het gelukkigst, onstopbaar succesvol en liefdevol is❣️❣️❣️

ONTKETEN WIE JE BENT EN LEEF HET LEVEN VOORBIJ JE WILDSTE DROMEN, ongeacht waar je reis naar toe gaat🔥🔥🔥🔥